Boost Phase Defense
Faza niszczenia pocisków balistycznych przedtem ich wystrzelaniem (na wyrzutni) oraz po starcie – aż do momentu oddzielenia się głowicy bojowej od chwili członów napędowych, bądź zaprzestania pracy napędu nierozdzielających się pocisków jednostopniowych. na obiekt nowoczesnych pocisków ICBM, etap trwa ok. 180 sekund, na obiekt pocisków zbudowanych podług nieco starszych technologii do granic siła aż do 5 minut. W trakcie tej fazy lotu pocisku balistycznego, gorące gazy wydobywające się z dysz pocisku balistycznego tworzą silny i nader bezproblemowy aż do detekcji znak w podczerwieni, umożliwiający nawet zdeterminowanie rodzaju i typu pocisku. redukcja pocisku balistycznego w tej fazie jest niezmiernie korzystne, ponieważ zmęczenie materiału oznacza owo chociażby defekt silnika napędowego pocisku w praktyce niszczy nieuszkodzony pocisk, pospołu z jego głowicą bojową (re-entry vehicle) oraz środkami ułatwiającymi penetracja obrony antybalistycznej (penetration aid). z racji ale nader krótkiego czasu trwania tej fazy, jest podobnie ale nader trudne. w ciągu gdyż pracy silników (180 aż do 350 sekund) uporządkowanie defensywny musi znaleźć odpalenie pocisku, spłatać figla pewności iż odpalenie pocisku jest początkiem ataku balistycznego, uradzić o podjęciu działań zmierzających aż do przechwycenia i umieścić zdolne aż do przechwycenia danego pocisku środki bojowe systemu. długość czasu niezbędnego aż do zakończenia tych działań uzależniona jest od chwili stopnia zautomatyzowania systemu oraz szybkości podejmowania decyzji. szczególnie ma owo sens wobec faktu, że zasadniczo będzie owo wymagało udziału człowieka. Dodatkowo, nadmienić także należy, iż w przypadku ataku balistycznego przeprowadzanego z okręg wielkich terytorialnie państw, obrona przedtem atakiem przeprowadzanym z wyrzutni umieszczonych głęboko lądu być może się wyrazić w ogóle niemożliwa, gdyż środki obronne systemu – nawet wbrew wielkich prędkości cechujących antybalistyczne pociski rakietowe tej fazy – mogą nie zdołać schwycić pocisku balistycznego przedtem zakończeniem fazy napędowej jego lotu. każdy nie w ruinie w fazie startowej pocisk balistyczny, po przejściu aż do fazy środkowej (midcourse) stanie się ostatecznie "chmurą" nawet setek obiektów (głowic bojowych, penetration aids, perzyna stopni napędowych i innych szczątków), które – każde z osobna – będą musiały być rozpoznane i śledzone w środkowej warstwie obrony antybalistycznej, skuteczność zwalczania w której, jest jako pewnie ściśle powiązana ze skutecznością obrony w pierwszej warstwie.
Zwalczanie pocisków na wyrzutniach
Pierwszym elementem tej warstwy obrony, jest niszczenie pocisków balistycznych w, i na wyrzutniach – przedtem ich odpaleniem. Siły zbrojne Stanów Zjednoczonych dysponują obecnie (luty 2008) środkami w ograniczonym jeno zakresie wiarygodnymi, znajdujące się gdyż na wyposażeniu okrętów US Navy pociski typu cruise missile BGM-109 Tomahawk nie dają gdyż gwarancji dotarcia na punkt wystrzelenia pocisku balistycznego w odpowiednim czasie, zaś projekt pocisku SM-4 LASM został anulowany z racji niezadowalających siła nowego pocisku woda-ziemia. Duże nadzieje wiąże się zważywszy na z tym z hipersonicznymi pociskami manewrującymi nowej generacji, zwłaszcza zaś z przyszłymi pociskami Falcon HCV (Hypersonic Cruise Missile)
Zwalczanie pocisków balistycznych w locie
Publicznie znane są (2008), w tym zakresie, dwa planowane środki zwalczania pocisków balistycznych:
- Airborne Laser, owo znaczy znajdujące się na pokładzie zmodyfikowanego samolotu typu Boeing 747 urządzenie emitujące silną wiązke laserowa lasera chemicznego ku rakiety balistycznej;
- Kinetic Energy Interceptor (KEI) – kinetyczne pociski antybalistyczne startujące z wyrzutni morskich na przyszłych okrętach Aegis BMD typu CG(X) i także z naziemnych wyrzutni samochodowych.
Prowadzone są podobnie metoda i próby przechwytywania pocisków balistycznych w tej fazie, przy użyciu przenoszonych przez samoloty wielozadaniowe pocisków powietrze-powietrze średniego zasięgu AIM-120 AMRAAM