Obrona wielowarstwowa
Koncepcja obrony wielowarstwowej ma swe początki w latach sześćdziesiątych XX wieku, w wyższym stopniu systemowo opracowana została zaś w latach 80. ub.w., jak owo założono położenie wielu różnych systemów rakietowych, wszystek programowy aż do zwalczania atakujących pocisków balistycznych lub głowic w innej fazie ich lotu. Plusem tej koncepcji jest wiele potencjał przechwytywania tego samego celu co znamiennie zwiększa szanse na jego zniszczenie. obrona w każdej warstwie jest w stanie najeżdżać pocisk w żadnym razie niezależnie, "przeżywalność" zaś pocisku balistycznego lub głowicy jest iloczynem jej przeżywalności w każdej warstwie spośród osobna.[7] Prowadzi owo aż do wniosku, ze na przykład trzywarstwowa obrona teoretycznie może zgodzić się na przedarcie się przez nienaruszony układ właściwie niewielu pociskom balistycznym. Sceptycy natomiast twierdzą, iż brak jest dowodów empirycznych iż układ jest w stanie umorzyć bez liku więcej aniżeli 30% pocisków. Co więcej, układ ma tę słabość, że warstwy nie są zwykle niezależne od chwili siebie spośród co w żadnym wypadku dwóch powodów:
- Każdy atakujący pocisk balistyczny lub głowica musi zmóc każdą spośród trzech warstw w ustalonym porządku, wobec tego skuteczność obrony w każdej warstwie będzie miała działanie na skuteczność obrony w warstwie kolejnej. jeśli pierwsza powłoka przepuści pocisk balistyczny, owo kolejna powłoka obrony będzie miała aż do czynienia spośród o jednym celem więcej i będzie musiała podrzucać sobie spośród dodatkowym pociskiem który musi symultanicznie zwalczać. jeśli jeden pocisk uniknie przechwycenia w danej warstwie, może owo zwać że kontekst będą sprzyjające także na rzecz następnego, w kolejnej zaś warstwie redukcja celów będzie jeszcze trudniejsze, wobec zwiększenia ich trudności co może pociągać za sobą narastanie nieszczelności w poszczególnych warstwach. Prowadzi owo aż do swoistego efektu domina, narastającej lawiny zdarzeń skutkującej tym, że w ostatniej fazie obrony – w obronie terminalnej, w której oczekujemy np. 10 pocisków, zaś wiec musieliśmy sporządzić ją na redukcja 20, przychodzi nam przeciwstawiać się pocisków 30. treściwie mówiąc, niefart we wczesnych fazach obrony, może powodować załamanie się całego systemu.
- W celu przetestowania obrony warstwowej w realistycznych warunkach układ musi nieledwie symultanicznie zatarasować głowice w każdej spośród możliwych warstw. Planiści obronni – zgodnie spośród nich – nierealistycznie zakładają, że w warunkach bojowych nie wystąpią żadne problemy w zarządzaniu, kontroli i komunikacji pośrodku poszczególnymi warstwami obrony. Tymczasem, właściwie mamy aż do czynienia spośród niezliczoną ilością zmiennych które mogą zepsuć poczynania systemu w nie dający się zaplanować współcześnie sposób. spośród tego podobnie powodu, należałoby przeprowadzić gigantyczny, zwłaszcza oddany i trudny aż do przeprowadzenia wyznacznik związany spośród jednoczesnym wystrzeleniem wielu pocisków ICBM – celów i zaangażowaniem wszystkich dostępnych środków antybalistycznych w każdej spośród możliwych warstw. kwalifikacja – jak twierdzą – skuteczności działania systemu nie aż do pomyślenia dokonana bez dokładnej znajomości relacji zachodzących pośrodku poszczególnymi warstwami.
Generalnie, krytycy konkludują iż zdolność produkcyjna całego systemu może nie być lepsza aniżeli zdolność produkcyjna obrony w warstwie o najwyższej wydajności, zaś i owo ledwo wówczas, jeśli ta powłoka nie zostanie zbyt intensywnie nasycona obiektami które przedarły się przez wcześniejsze warstwy obrony – pociskami, głowicami i środkami penetration aid. Zwolennicy natomiast systemu, ogólnie zgadzają się spośród tymi argumentami, jednakowoż twierdzą iz te zagadnienia i trudności mogą stać się pokonane na drodze rozwoju technologii i architektury systemu w trakcie jego dalszego rozwoju.
Wymagania skutecznej obrony warstw
W celu twierdzenie skutecznej obrony warstwowej, w każdej spośród osobna warstwie musi być dokonany zespół zadań[8]:
- obserwacja i zdobycie informacji
Podstawowym warunkiem skutecznej obrony wielowarstwowej jest akuratnie szybkie odkrycie ataku, zdeterminowanie liczby i prawdopodobnych celów atakujących pocisków. - rozpoznanie celów i urządzeń mylących (Penetration Aids)
Kolejnym krokiem jest zdeterminowanie co w przestrzeni kosmicznej stanowi pociski i głowice bojowe, zaś wówczas cele, co zaś niegroźne atrapy, biust i szczątki stopni napędowych pocisku balistycznego. - wycelowanie i śledzenie
Cele muszą być także śledzone spośród dokładnością wymagana przez środki ich zwalczania, pochodzące zaś stad informacje, muszą być w czasie rzeczywistym przekazywane środkom obronnym. - zniszczenie celu
Środki obronne muszą dostarczyć aż do celu wystarczająca ilość energii. potąd gwałtownie, iżby cel uległ zniszczeniu. - ocena zniszczeń
Cele które zostały pomyślnie zniszczone, muszą być od chwili nowa zidentyfikowane i odróżnione od chwili tych celów, które zniszczone nie zostały. Dodatkowo, jeśli możliwe jest wniosek w jakim celu stanowiąca wcześniej cel głowica nie została zniszczona (na przykład przez nieprawidłowe wycelowanie), wiedza ta może stać się użyta kolejnych atakach.
Wszystkie powyższe zadania wymagają zarówno informacji jak i energii. Informacje uzyskiwane są spośród różnego rodzaju sensorów zbierających sygnały lub radiacje emitowane lub odbite od chwili celów. jak informacje o celach zostaną zebrane i przetworzone, zaś cele zidentyfikowane, całokształt informacji musi być przydzielona aż do właściwych środków zwalczania tych celów. nerw zebrana w środkach bojowych musi być potem przemieniona w formę w której aż do pomyślenia dostarczona aż do celu w ilości i gwałtowności wystarczającej aż do jego zniszczenia. Temu celowi służą bronie prosto spośród mostu emitujące energię oraz bronie kinetyczne.
BMD jest systemem składającym się spośród 3 warstw – raz za razem po sobie następujących faz zwalczania pocisków balistycznych:[9]