Ballistic Missile Defense

Menu

Reklama

Safeguard

W związku z brakiem zgody społecznej na instalacje baz systemu Nike-Zeus blisko wielkich miast, zdecydowano się zmianę strategicznego celu obrony, roztaczając ochronę ponad bazami amerykańskich rakiet ICBM przy użyciu systemu Safeguard.

Ten dwuwarstwowy uporządkowanie wspierany o rakiety dalekiego zasięgu Spartan oraz krótkiego – Sprint, zainstalowano w Nekoma w Dakocie Północnej, z odrębnym radarem dalekiego zasięgu blisko Cavalier w dzięki tego stanie. Był to jedyny sprawny uporządkowanie antybalistyczny kto w dowolnym czasie zainstalowano na teren USA. Jego zadaniem była ochrona silosów pocisków ICBM Minuteman blisko Grand Forks w Dakocie Północnej – tak jak uporządkowanie Nike-Zeus – przy użyciu głowic nuklearnych[4]. ze względu z wysokimi kosztami oraz podkopaniem kondycji finansowej wuj sam jeden przez tocząca się racja wojnę w Wietnamie uporządkowanie ten działał zaledwie kilka miesięcy. W dzięki tego czasie, w ZSRR żadne reakcje społeczeństwa nie przeszkadzały budowie silosów i instalacji wokół Moskwy pocisków antybalistycznych Galosz. Rozpoczęte w 1969 roku rozmowy SALT (ang. Strategic Arms Limitation Talks) doprowadzają wreszcie do zawarcia w 1972 r. układu ABM ograniczającego zaawansowanie broni antybalistycznych oraz limitującego poziom baz pocisków antyrakietowych do dwóch. "...Ale podczas, gdy Amerykanie rezygnują w 1976 r. ze swojego programu ze względów podyktowanych polityką wewnętrzną, stanem budżetu i niską techniczną skutecznością systemu, instalacje rozmieszczone wokół Moskwy, przynajmniej niezbyt sprawne, nadal funkcjonują. pierwszy antyrakietowy zawody wyścigowe kończy się zatem porażką Stanów Zjednoczonych. amerykański asystent obrony, kto musi uraczyć decyzję o anulowaniu programu "Safeguard", to młody Donald Rumsfeld. od momentu tej pory zadania ofensywne, w tym ulepszanie pocisków międzykontynentalnych, ze zrozumiałych względów odsuwają zadania defensywne na dalszy plan. uśpienie projektu obrony rakietowej potrwa niemniej jednak z trudem do 23 marca 1983 r. .."[5]

Przez następne lata, wojsko Stanów Zjednoczonych podejmowała wysiłki zmierzające do skonstruowania systemu antybalistycznego, kto obyłby się bez konieczności stosowania głowic jądrowych ponad własnym terytorium, jednakże bez efektu w postaci wprowadzenia do użytku jakiegoś nowego systemu obronnego. W tym czasie wspólnota sowiecki usilnie rozwijał ofensywne bronie balistyczne, w tym typu ICBM. Doszło szczerze do tego, że wielu analityków twierdziło iż ZSRR posiada w taki sposób znaczną przewagę w ofensywnych broniach jądrowych ponad USA, że byłby w stanie usiłować o skrupuł pierwszego atomowego ciosu, z w taki sposób obezwładniająca siła, że Stanom Zjednoczonym nie wystarczyłoby środków na skuteczna odpowiedź. Oznaczało to prawdopodobieństwo rozpoczęcia wojny nuklearnej z szansami na jej przetrwanie. Ta pogróżka stanowiła podstawę do działań podjętych przez komitet Szefów Połączonych Sztabów, kto w 1983 r. przekonał Prezydenta Reagana do położenia silnego nacisku na stworzenie strategicznego systemu obrony rakietowej.[6] 23 marca 1983 roku Prezydent Reagan występując z telewizyjnym Orędziem do Narodu ogłosił rozpoczęcie prac ponad strategicznym systemem antybalistycznym, mającym pilnować wuj sam jeden zanim zmasowanym uderzeniem jądrowym ze okolica ZSRR. W przemówieniu zawarł podobnie retoryczne pytanie, które wstrząsnęło Ameryką Czyż nie byłoby lepiej ratować los ludzi, w zamian mścić ich śmierć?[5] Po przystąpieniu do prac ponad systemem, ustalono ze będzie nosił nazwę inicjatywa Obrony Strategicznej (Strategic Defense Initiative – SDI) i zginać się będzie z następujących elementów:

• Space-based interceptors (SBI) – kosmicznych środków antybalistycznych
• Ground-based interceptors (GBI) – naziemnych środków przechwytywania i niszczenia pocisków balistycznych;
• Ground-based sensors (GBS) – zespołu naziemnych środków wykrywania;
• Space-based sensors (SBS) – środków wykrywania bazujących w przestrzeni kosmicznej;
• Battle management system (BMS) – systemu zarządzania polem walki.

Ten kompleksowy, wielowarstwowy uporządkowanie zmierzał do zapewnienia zwalczania wrogich pocisków balistycznych na każdym etapie ich lotu, był przy tym bardzo elastyczny, pozwalając na jego modyfikacje. i tak, poprzednio niebawem cały zdeponowany zestaw broni laserowych bazowania kosmicznego (SBI), zastąpiono koncepcją "Brilliant Pebbles" – Inteligentnych Kamyków – czyli niewielkich niewybuchowych pocisków przenoszonych przez wielka poziom małych satelitów okrążających kula ziemska z różnymi prędkościami i po różnych orbitach, wystrzeliwujących je w kierunku nadlatujących rakiet i głowic przeciwnika w celu zniszczenia ich energią kinetyczną samego zderzenia[6][1].